Kada govorimo o energiji kao gorivu za naše tijelo mislimo na ono što se zove makronutrijenti. Makronutrijenti se dijele na proteine, ugljene hidrate i masti. Svaki gram ovih nutrijenata obezbjeđuje našem tijelu energiju. Jedan gram proteina ima 4 kilo kalorije, odnosno 4 kalorije energije. Gram ugljenih hidrata takođe daje 4 kalorije energije, dok masti obezbjeđuju 9 kilokalorija po gramu. Kako se ovi makronutrijenti kombinuju ima značajan uticaj na naše zdravlje i to kako se tokom dana osjećamo.
Proteini su gradivni blokovi mišića i esencijalni su makronutrijent, što znači da su nam neophodni, ali ih naše tijelo samo ne proizvodi i moraju se unijeti kroz ishranom. Gradivni blokovi proteina su aminokisjeline i ima 20 različitih vrsta aminokisjelina koje našem tijelu trebaju, od kojih je 9 esencijalnih. Kvalitet proteina koji jedemo je jako važan, a on zavisi od izvora iz kojeg se dobija – meso, živina, riba, jaja, mliječni proizvodi ili dodaci ishrani poput whey proteina, kao i proteini biljnog porijekla dobijeni iz mahunarki, sjemenki, orašastih plodova i drugog povrća. Protein je važan za sitost, ali takođe i za pokretanje sinteze proteina mišića u našem tijelu. Protein služi i da zaštiti našu čistu mišićnu masu kada smo u deficitu.
Ugljeni hidrati su sastavljeni iz molekula ugljenika, vodonika i atoma kiseonika. U zavisnosti od složenosti ugljeni hidrati se dijele na monosaharide ili proste šećere kao što su glukoza i fruktoza, disaharide kao što su laktoza i saharoza, i polisaharide ili oligosaharide koji su mnogo kompleksniji ugljeni hidrat kao što je skrob. Ovo je osnovni makronutrijent koji služi kao gorivo za naše tijelo, ali nije esencijalni, što znači da izbacivanjem ugljenih hidrata iz ishrane nećemo naškoditi našem organizmu, jer nijesu ključni za funkcionisanje metabolizma, obzirom da je tijelo sposobno da „radi“ na mastima stvarajući energiju iz proteina kroz proces glukoneogeneze.
Hidrati se mjere glikemijskim indeksom ili glikemijskim opterećenjem. Glikemijski indeks je mjerna jedinica za brzinu kojom nivo šećera u krvi poraste nakon konzumiranja određene vrste hrane i on pokazuje koliko svaki gram dostupnog ugljenog hidrata u namirnici (ne računajući vlakna) povećava nivo glukoze u krvi u odnosu sa čistom glukozom. Obično čujemo kako se izvori ugljenih hidrata kategorizuju na visokoglikemijske (brzo otpuštajući ugljeni hidrati – prosti šećeri) ili niskoglikemijske ugljene hidrate (sporo otpuštajući – složeni ugljeni hidrati). Glikemijsko opterećenje promatra kako će izvor ugljenih hidrata uticati na organizam uzimajući u obzir količinu ugljenih hidrata koji se troši.
Masti su još jedan esencijalni makronutrijent, a mogu se podijeliti u dvije grupe zasićene i nezasićene masne kisjeline. Zasićene masne kisjeline se nalaze u hrani životinjskog porijekla –meso, živina, riba, jaja i mliječni proizvodi. Nezasićene masne kisjeline se dijele na mono nezacićene, poli nezasićene masne kisjeline i trans masti. Mono nezasićene masne kisjeline se nalaze u namirnicama bogatim omega-9 masnim kisjelinama poput kikirikija, badema, oraha, lješnika, sjemenki, avokada, maslinovog ulja i slično. Poli nezasićene masne kisjeline su esencijalne masne kisjeline koje organizam ne proizvodi sam, te se unose u vidu suplemenata omega-3 i omega-6 masnih kisjelina. Trans masti se nalaze uglavnom u “junk” hrani poput margarina, čipsa, pomfrita, majoneza, industrijski rafinisanih ulja (suncokretovo), prerađenih namirnica (grickalica i slatkiša), kao i svoj hrani pripremanoj u dubokom ulju.